Przekrój kabla PV

Zbyt cienki kabel powoduje nadmierne straty mocy (energia zamienia się w ciepło), spadek napięcia i ryzyko pożaru. Zbyt gruby to niepotrzebny koszt. Norma PN-HD 60364 wymaga, by spadek napięcia na stronie DC nie przekraczał 1–2% dla optymalnej wydajności.

Dla typowej instalacji domowej 5–10 kWp z kablem do 15 m: przekrój 4 mm² (miedź) przy napięciu stringa 400 V lub 6 mm² przy dłuższych trasach. Kable solarne muszą być odporne na UV, dwuwarstwowa izolacja, norma EN 50618.

Miedź (ρ = 0,0175 Ω·mm²/m) ma o 38% niższą rezystywność niż aluminium (ρ = 0,0283). Oznacza to mniejszy przekrój przy tej samej trasie. Miedź jest standardem w instalacjach PV. Aluminium stosuje się w dłuższych trasach (>30 m) ze względu na niższy koszt.

Spadek napięcia to różnica potencjałów między panelami a falownikiem, spowodowana oporem kabla. Zalecane: max 1% dla optymalnej wydajności, dopuszczalne do 2–3%. Każdy 1% spadku napięcia to ok. 1% straty energii rocznie.

Wyższe napięcie = niższy prąd = cieńszy kabel. Instalacja 8 kWp przy 400 V generuje 20 A, przy 600 V tylko 13,3 A. Dlatego optymalizatory i mikroinwertery (niższe napięcie) wymagają grubszych kabli niż stringi z centralnym falownikiem.

Przy spadku napięcia 3% tracisz ok. 3% rocznej produkcji. Dla instalacji 8 kWp (8 000 kWh/rok) to 240 kWh × 0,85 zł = ok. 200 zł/rok. Przez 25 lat to 5 000 zł strat - więcej niż koszt grubszego kabla.